De oren

De oren

Geen sprake van dat ik een duur carnavalskostuum zou kopen voor mijn tweejarige peuter. Zo’n ding doet tenslotte maar één dag dienst en getuigt bovendien van bijzonder weinig creativiteit. Nee, als dolenthousiaste en lichtjes naïeve moeder zou ik Mon eigenhandig transformeren tot de Mickey Mouse die hij voor ogen had. Hoe moeilijk kon dat werkelijk zijn?

Fase één verliep vlot. Na de jacht op een zwarte body bevestigde ik met succes een staart en grote, gele knopen aan een legging. Met behulp van haarspeldjes, dus gemakkelijk verwijderbaar achteraf. DIY van het hoogste niveau. Nu alleen de oren nog, die zou ik zondagavond wel snel even voor de TV fabriceren.

Daar ging het dus fout. De panty die ik zorgvuldig rond een stuk ijzerdraad had gedraaid, begon al snel te rafelen, en geen van beide kartonnen schijven bleek bestand tegen de zwaartekracht. Om te vermijden dat Walt Disney zich zou omdraaien in zijn graf, werd na een verwoede zoektocht online een paar kant-en-klare oren besteld, die luttele uren voor het verkleedfeest zouden geleverd worden.

‘Niet mooi,’ was het verdict van Mon op de dag des oordeels, waarna hij de diadeem verticaal klasseerde. Nu zijn de oorschelpen essentieel voor de herkenning van ’s werelds beroemdste muis. En zo leek het alsof mijn zoon last had van een met eyeliner getekende wrat op het topje van zijn neus en was Mickeys staart niet meer dan een veter, bungelend aan zijn achterste. De vragende blik van Batman op weg naar de crèche heb ik wijselijk niet beantwoord. Volgend jaar gaan we voor een doktersbriefje.

Geschreven door: Waltrui Huysmans - Mamablogger

Waltrui woont in Mechelen​, maar komt ook weleens buiten​, op zoek naar nieuwe enkellaarsjes, cuberdons of zonneschijn. Met ​de ene hand blogt ze, met de andere ontwerpt ze huizen. ​Terwijl trekt zoontje Mon ​aan haar rode haren.

Maak je keuze

Nederlands Vlaams ×